8 jaar, ’s avonds of was het toch al nacht. Ik hoorde mijn vader huilen mijn moeder troostend, ik hoorde mijn zo stoere boegbeeld voorbeeld zo sterke pappa verdriet hebben, zo klein ik was waren mij wel dingen opgevallen mijn vader miste zijn vingers (grappig noemde hij ze de tang der gerechtigheid) littekens gewoon wat merktekens , maar als kind speel je onbevangen jeugd op straat fietsend of steppend gewoon kind zijn. Maar dit had ik nog nooit gehoord, mijn vader huilend. Ik drukte mijn kussen op mijn oren. Een soort van wat ik niet hoor, is er niet of gebeurd niet. Viel in een diepe slaap. De volgende dag naar school, mijn vader reeds naar het werk mijn moeder liep met mij mee of dat er niks was gebeurd. Ik dacht, een foute droom, een nachtmerrie. Ach in een onbezorgde jeugd ga je snel aan dingen voorbij.

Weet je mijn vader had gewoon zijn werk. Hij werkte in het ziekenhuis, halve dagen, onbezorgd gelukkig was ons leven, school buitenspelen, en vakantie je kent dat wel. Mijn pa was op vakantie altijd mijn maatje, mijn veilige haven om de nieuwe omgevingen tijdens de vakanties te verkennen. Je zag aan zijn donkere ogen dat hij genoot van de vrijheid en het plezier wat wij beleefde. Vakantie, alles kon, alles mag, meloenen eten, heerlijke drankjes, heerlijk eten, zwemmen, berg beklimmen, zon, zee en genieten maar. Mijn moeder werkte ook in het ziekenhuis.

Soms als mijn vader me vast had, zei hij “geniet er maar van knul” ik heb geen jeugd gekend, een opmerking die ik niet plaatste, gewoon een opmerking dacht ik. Niks maar dan ook niks kon ik mij voorstellen, in mijn zo onbevangen jeugd, van wat hij bedoelde.

Ons leven liep lekker, geen zorgen, thuis de gezelligheid, feestdagen, simpel maar oh zo vele warme momenten, koude winteravonden aan de tafel, stamppot boerenkool, pyjama, badjas aan, liggend met mijn hoofd bij mijn moeder op schoot , lekker tv kijken Floris, zondag avond sport gewoon niks geen zorgen zo warm zo knus zo veilig, doe het nu 50 jaar later zo over , ik mis ze, traantje wegpinkend. En ’s avonds veilig naar bed, heerlijk. Mijn ouders keken iets van een film, documentaire over mensen in treinen die weg gebracht werden naar een soort gevangenis, dit was televisie. Dus niet echt. ’s nachts schrok ik wakker, mijn vader weer net als een paar jaar geleden huilend, beneden pratend, overstuur. Ik kroop mijn bed uit liep de trap af keek halverwege door het raampje boven de kamerdeur mijn vader voorovergebogen zijn hoofd in zijn handen verstopt, mijn moeder hem omarmend en kussend op zijn wang. Kom Wil hoorde ik haar zeggen, we hebben het nu toch goed, kijk wat we hebben 2 knullen en elkaar. Dit in en in trieste aanblik, het leven was zo mooi zo warm zo gelukkig gewoon onze familietje (gezinnetje). De volgende ochtend mijn vader was thuisgebleven, voelde zich niet zo lekker gewoon zo een dag effe niet lekker voelend, mijn moeder zat beneden kopje thee beschuitje, altijd vroeg op altijd vrolijk altijd teder en verzorgend zooooo lief. Hoi mam half slapend, hoi mam dat was mijn grootte broer die zat al op de grote school, He broertje een kus met zijn tweeën vla of Brinta of havermout, zo lekker , daaaaag mam riep mijn broer, tot vanmiddag, doei knul, voorzichtig even nog door het keukenkraan kijken en mijn broer was weg naar school. Ikzelf zat nog op de lagere school, Kardinaal de Jong school in Rotterdam Lombardijen. Mam wat is met papa? hoezo? een soort van verschrikt reagerend, nou ik hoorde papa gisteren dacht ik huilen, liep de trap af en toen zag ik jou papa troosten. Mijn moeder zei heel rustig moet je nog een kopje thee, ja knul papa was even emotioneel we hadden die film gisteren gekeken, en papa kon er niet zo goed tegen, want papa heeft die tijd meegemaakt op een heel erge manier. Maar kom je moet naar school het is alweer over, met papa is alles weer ok, een beetje moe. Kus, en naar school, en je best doen!❤

Naar school gewoon kind zijn, vriendjes, voetbal, gewoon wat kinderen doen, onbezorgd opgroeien. Ik zat op school, geschiedenis was mijn favoriete les, mooie verhalen, avonturen, helden en schurken, mijn leraar meneer Platel , pracht vent, directeur en mijn leraar. Meester, mijn vader heeft in de oorlog gevochten of zo iets, ieder geval wij komen dus uit Nijmegen, geboren, 6 jaar gewoond en nu wonend te Rotterdam.
Meester, wat is oorlog??? En toen ging mijn meester tijdens de geschiedenis les uitleggen over Nederland 25 jaar geleden toen want het was 1969/1970, dus een mooi moment om over de bevrijding te praten en de oorlogsjaren. Vol aandacht mijn hoofd op handen steunend, ellebogen op de schoolbank, mijn mond stukje open van verbazing van wat ik toen allemaal te horen kreeg. Over Hitler en bezetting, mensen gevangen, mensen doodgeschoten, gewoon alles wat een ieder nu ook al reeds weet. Maar van dat alles was mijn moeder getuige geweest erger nog, meegemaakt. Buiten dat mijn vader mijn papa, die had deze oorlog meegemaakt, en wat mijn moeder vluchtig verteld had, meegevochten en gewond geraakt, maar mijn vader wilde daar niet en nooit dieper op in gaan. Mijn kijk op mijn ouders bleef hetzelfde liefdevol en zorgzaam, maar waarom wilde ze hierover niet praten. In de geschiedenis les klonk het als een boek over goed en slecht en de goede wonnen uiteindelijk, dus dat was in mijn kinderlijke onschuld dus dik ok. Romantiek en avontuur ten top.
Thuis komend, mam ik heb vandaag geschiedenis les gehad. Dus papa is een held want die heeft even de slechte gesloopt. Zo simpel, zo geen weet van het gebeuren. Mijn moeder, bezig met koken stopte een moment , ik zie het gerecht nog waar ze mee bezig was, een ovenschotel met aardappel
(jachtschotel) mijn broer was daar gek op. Eigenlijk allemaal vanavond lekker schootje eten. Lekker tv kijken, Mies Bouman met 1 van de 8.
He mam, vertel eens heeft pap Duitsers gedood? Mijn moeder waste haar handen, tilde me op om op het aanrecht te zetten, keek me aan op een manier van tja hoe moest ze dit nu vertellen dan wel aanpakken. Zo klein, zoveel vragen en wilde zoveel antwoorden. Mam, papa moet toch echt stoer zijn, mam vertel nou, vertel nou. Ik wilde stoer doen naar mijn vriendjes. Mijn pa wat al een serieus sterke vent was, was nu zelfs een heel stuk meer, eeeeen held, wauw mijn pa!
Maar het begin van het verhaal wat mijn moeder begon te vertellen klonk toch anders als dat ik mij had voorgesteld, over mensen in armoede, slechte omstandigheden, gewoon het leek allemaal niet zo ok. Toen vielen ook nog de Duitsers ons land binnen. Bezetting, mensen, bekende vrienden doodgeschoten of gevangen gezet, en of een soort dwangarbeid. En dat laatste lot zou mijn vader overkomen, mijn vader was net 16 jaar. 1 of 2 jaar ouder als mijn grote broer op dat moment was. He?, mijn broer was nog een kind ?????

In een klap was het allemaal niet zo stoer en of een helden epos , ze hadden of wilde mijn vader gevangen nemen of dwangarbeider laten worden. Wie waren die mensen, waarom ??? Mam wat heeft papa toen gedaan? nou knul, papa is ondergedoken, gevlucht zeg maar. Tja toen is hij verraden en gevangen gezet. Hoogstwaarschijnlijk door eigen familie. Tja, je vader nog zo jong moest eerst aan de Knuppeldam werken en iedere avond zuurkool soep eten. Echt een soort slavenarbeid, later moest hij puin ruimen n.a.v. bombardementen. Toen bleek je vader ook nog een verbrecher (verbreker) te zijn omdat hij tussen het puin een lepel had gevonden waar hij fatsoenlijk zijn zuurkool soep mee zou kunnen gaan eten, maar dat genot was niet gegund, diefstal ten laste gelegd, afgestraft en vernederd om een lepel, mijn vader !
Mijn vader zou lange tijd ontberingen, honger, vernedering, zelfs marteling ten deel zijn. Paar jaar gingen voorbij, mijn vader was 17/18 jaar denk ik, en kon reeds rijden, transporteerde goederen tot hij op een dag de kans kreeg te vluchten. Duitsland had wederom een verdrag verbroken, nu met Rusland (operatie Barbarossa) in volle gang. Mijn vader zou onderdak vinden, naar veel omzwerving bij de kozakken. Een paardenvolk op de vlaktes van Rusland. Tja, je vader wilde terug naar Nederland niet wetende wat en hoe het daar nog was. Ondertussen was het 1944, je vader lijfde in bij de Canadezen, 20 jaar en razendsnel volwassen geworden in slechte omstandigheden. Maar zijn legertijd was een bijzondere tijd, heldendom of was het gewoon overleven. Een knul, 20 jaar geen militaire training maar wel zijn diensten aangeboden om te helpen om de Duitsers te verslaan.
Dan wel ons land uit gooien, mijn vader deed zijn ding.
Chauffeur gevechtshandelingen, gewoon alles wat nodig was !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Menu